Solo

Zaterdag met een hele delegatie vanuit Yogyakarta naar Solo (ook wel bekend als Surakarta) voor een lezing op de campus van de plaatselijke universiteit. Vroeg op want we gingen per trein en die rijden 1 keer per twee uur. Afstand is ongeveer 80 kilometer, en de kaartjes kosten omgerekend 70 cent. Enkeltjes dat wel. Een heel mooi kartonnen kaartje, zoals wij die vroeger ook hadden, met een gaatje in het midden. De conducteur heeft er een halve cirkel uit geknipt.

Het landschap is vanuit de trein veel meer open. Weinig mensen willen natuurlijk vlak naast die rails wonen. Mooie landschappen gezien onderweg. Veel tabaksteelt. Prima catering aan boord, ik heb een dichtgevouwen bananenblad met rijst en tempeh als ontbijt genomen.

De lezing was verder aardig, ongeveer 50 mensen in een veel te grote zaal. Microfoons en een beamer. Ik sprak in het engels maar dat moest tussendoor ook vertaald worden  Dat werd een lange zit. Er kwamen na afloop een paar goede vragen en ik kon met twee witgehoofddoekte moslimas mee voor een interview in het universiteitsblaadje.

Zondag kreeg ik een sms van Didik, de chauffeur: de wedstrijd PSV-Feyenoord was rechtstreeks op TV. Vorige week had ie zitten kijken naar Feyenoord tegen Almelo, ook rechtstreeks hier uitgezonden.

Ik met de fiets naar het station waar een heel groot scherm als een reclamezuil op een druk verkeersplein staat. Op de stoep en naast de weg staat het vol met mensen die naar de wedstrijd aan het kijken zijn. Een soort drive in bioscoop voor motorrijders. Helaas geen Feyenoord…..maar Engels voetbal.

Op de weg terug zijn er een trits van illegale dvd kraampjes. Een plastic enveloppe en een keurige repro van de originele dvd hoes. Heb ik Die Hard 4 gekocht voor 8000 roepiah. 80 cent voor een complete speelfilm. Was nog een goede film ook!

De eerste Residence fiets is compleet uit elkaar gerammeld. Krenken los, trappers er af. Waardeloos chinees oud metaal. Ik heb nu een mountainbike met een extra lange zadelpin. Met wind mee haal ik af en toe al een scooter in. Als ik ergens af stap sta ik wel te zweten als een otter. Laatst hoorde ik “Joop Zoetemelk!!”. Duurde even voor het tot me doordrong.

Vandaag was ik op de flanken van de Merapi. Vorig jaar kwam daar een lavastroom naar beneden die een compleet dorp overspoelde. Er zijn toen twee mensen omgekomen omdat ze gingen schuilen in een speciaal daarvoor gebouwde bunker. Bleek achteraf toch niet tegen de hitte bestand….

Als het helder is heb je er een landschap in de wolken bij. Indrukwekkend gezicht die 2000 meter hoge berg met rookpluim. Zeker in dit overwegend vlakke land.

Vandaag hoorden we een rommelend geluid, als een donderslag. Volgens Didik was het de Merapi. Angstaanjagend.

Vlakbij het dorpje waar wij waren woont ook de bewaker van de Merapi. Dat is dus die man op de foto’s in batik overhemd.  Hij is aangesteld door de sultan in Yogya om over de Merapi te waken. Als er een uitbarsting komt is hij de enige die niet uit z’n huis mag komen. Bij de laatste uitbarsting hield de lavastroom vlak voor zijn huisje op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s