Probolinggo

Probolinggo is een kleine havenstad aan de voet van de Bromo. De taxi bracht ons, assistent Antok en ik, naar het hotel Bromo View. Een prachtig hotel met uitzicht op de provinciale weg. Kamers met airco en warme! douche. Dat wordt lekker slapen dacht ik. Helaas lag er ruim binnen gehoorsafstand een moskee. Men vond het er nodig via de megafooninstallatie de volledige koran te lezen. Dat begon rond zes uur ’s avonds en ging door tot zonsopgang, met inzet van verschillende voorlees ouders. Heel gebruikelijk op oost Java tijdens de Ramadan. Die hele korantekst is in het Arabisch en wordt opeen zangerige manier gelezen waardoor je in een soort trance zou moeten komen. Onverstaanbaar is het in feite voor iedereen en je slaapt er zeker niet beter van.

De kuststreek rond Probolinggo is volledig anders als hier bij Parangtritis, het dichtbij Yogya gelegen strand. Een lauw zeetje zonder al teveel golfslag. Er staan her en der mangroves op hun wijd uitstaande wortelstokken. Met kleine houten windmolentjes wordt zeewater naar vlakke akkers gepompt. Zoutwinning. Het water verdampt onder de zon, het zout blijft achter en  wordt met een soort ijsbaanvegers naar de zijkant van de akkers geschoven. Daar wordt het in zakken geladen en achterop de fiets via de smalle paadjes vervoerd.

Het waait er stevig, Australische wind volgens de chauffeur.

Achter de zoutwinning begint weer de sawah. Men was er op een akker met een man of twintig bezig met de oogst. Gaat volledig mechanisch. Door een met ketting en trappers aangedreven machine wordt de rijst van het koren gescheiden. Als de rijst van het land is komt er een man met een paar honderd strontbruine eenden het veld op. Hij heeft een bamboestok met een vlaggetje bij zich om de hele troep bij elkaar te houden.

Ik liep achter zo’n eendenhoeder aan over een zandweggetje. Een grote stofwolk waait onder die eenden door want ze stampen verschrikkelijk met die platvoeten.

Ondertussen hier in Yogya met de hengel op stap geweest. Fotovissen. Er zijn nog steeds wat technische mankementen, mijn blote voeten met sandalen hangen steeds ergens onder in beeld. Ik heb wat foto’s gemaakt van de rijst kweekveldjes. Frisgroene dekens. Het gaat me om de vorm van die veldjes na het verspenen. Helaas wordt er meestal hard doorgewerkt en zijn de veldjes verdwenen nadat de boeren zijn vertrokken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s