Surabaya-Siduarjo

Surabaya, het klinkt als een lieflijk dorpje aan zee onder klapperbomen. Komt waarschijnlijk door de liedjes van Wieteke van Dort, of de liedjes die mijn moeder zingt. Sentiment maakt de dingen mooier. In feite is het een verstikkende miljoenenstad, met een grote haven, veel industrie daaromheen en een zakencentrum van moderne gebouwen.

Ongemerkt rij je vanuit Surabaya de volgende stad binnen: Sidoarjo.

2006 was een rampjaar voor Indonesië: een tsunami trof Atjeh, een zware aardbeving Yogyakarta én een modderstroom Sidoarjo.

Een olieboring heeft er een giftige zwavelhoudende hete modderstroom op gang gebracht. Men heeft geprobeerd de zaak met cement te dichten maar zonder resultaat. Die modder stroomt sinds mei 2006 onafgebroken omhoog en heeft al 12.000 mensen uit hun huizen verjaagd. Compleet overspoeld door de modder.

Als ik via een dijkje dichterbij de dampende modderstroom probeer te komen wordt ik door een militair tegengehouden. Volgens hem is het hier te gevaarlijk door de giftige damp. Zelf staat hij er een kretek bij te roken.

Met draglines en zandzakken wordt een soort dam rond de modder opgeworpen. Een slechte imitatie van een kraterwand. Via een pijpleiding stort men de dampende modder in een nabijgelegen rivier waar het opdroogt tot een dikke koek in de zon gebakken klei.

Er lopen mensen rond, waarschijnlijk de ex-bewoners van de half afgebroken huizen, die cd’s en dvd’s verkopen aan ramptoeristen zoals ik. Daarop een fotoverslag van de ramp tot nu toe. Een wetenschapper verteld dat de modderstroom na een jaar kan stoppen maar dat het zo ook wel 100 jaar door kan gaan…Enfin, voor mij niet de aangewezen plek om een vrolijk gekleurd vliegertje op te laten. Al is het natuurlijk wel makkelijk dakpannen verzamelen als je hele dorp onder water staat.

In de taxi met een vastende chauffeur langs de rivier doorgereden naar de kust. Af en toe uitgestapt om te kijken of de rivier ook vervuilde modder meeneemt. Maar niets, die modder ligt muurvast naast de rampplek lijkt het wel. De weg hobbelt verschrikkelijk en houdt op waar een smal zandpad begint voor de laatste twee kilometer naar zee.

Door hoge dijken omgeven liggen daar vis en garnalenkwekerijen. Luilekkerland voor ijsvogels en reigers. Kleine krabben met één felrode schaar schieten weg in de modder als ik langs loop. Ook hier weer zijn mensen bezig algen uit het water te scheppen. Twee man in het water en een klein bootje wat wordt volgeladen. Het is ook voor mij een goede plek om te werken.

De chauffeur begint op de terugweg steeds bleker te worden.

Een rijbewijs haal je hier in Indonesië door het afleggen van een ééndaagse praktijkcursus en het betalen van een flinke hoeveelheid geld. Wellicht werd het tijd voor een portie saté kambing, hij rijdt bijna een overstekende geit onder de wielen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s