What’s Up

Het nieuwste nummer van What’s Up is in zijn geheel opgedragen aan Emmo en Karmin. Hieronder staat mijn bijdrage:
Om te benadrukken dat de negatieve teneur van de veiling haaks staat op het gros van mijn herinneringen.

Een e-mail vanuit mijn residency in Yogyakarta, Indonesië, 29 augustus 2007

Beste Emmo en Karmin,
Ja, dit is een hele nieuwe wereld. Druk en vol en erg vriendelijk en open. Soms schaam je je voor al het geld in je portemonnee, maar daar hebben ze hier verder ook weinig aan … De armoede is wel schrikbarend: vandaag zag ik een man die in de rivier duikt om met een zeef steentjes naar boven te halen. Als hij mij ziet roept hij opgewekt ‘hallo mister!’ en lacht van oor tot oor.
Ik hoor hier vaak ‘hallo’, en moet dan aan Karmin denken die op precies dezelfde manier hallo kan zeggen, het is bijna alsof ik hém hoor.
Jullie zouden hier samen echt een keer heen moeten, blijf ik wel een maand op de galerie passen!

Tijdens mijn verblijf in Yogyakarta maakte ik voor het eerst foto’s met een kleine digitale camera op de top van een hengel. Foto’s van kweekveldjes met jonge rijstplantjes die je rondom Yogya tegenkomt. Die veldjes zijn niet veel groter dan twee bij drie meter, en omdat de plantjes daar heel dicht op elkaar staan van een onwaarschijnlijk verzadigde frisgroene kleur. Geregeld worden er jonge plantjes verspeend waardoor die rechthoekige eilandjes op een soort puzzelstukjes gaan lijken. 24 van deze kleine foto’s gebruikte ik voor het maken van de installatie Migrasi, die te zien was tijdens de tentoonstelling Borders in MKgalerie in 2008. De installatie werd aangekocht door Peter Haasbroek.

Peter Haasbroek:
Het werk van Gerco de Ruijter kende ik al vele jaren en ik was fan vanaf het eerste moment. Behalve een werk voor een bedrijfscollectie had ik privé nog niets gekocht, zo gaat dat soms. Tot drie jaar geleden. MKgalerie toonde Gerco’s nieuwe werk. Een daarvan was anders dan gebruikelijk. Een witte kist met een glasplaat waaronder 24 kleine foto’s lagen. Prachtige foto’s van rijstvelden in Indonesië, die Gerco vliegerend met een lange hengel had gemaakt. Tel daarbij op dat hij met zijn hengel en grote lijf achter op een brommer was rondgereden, op zoek naar de beste plekken. Meer dan voldoende redenen om het werk te kopen!
Gerco en Emmo kwamen het werk thuis brengen – een prachtige herinnering. Emmo als altijd ongelofelijk aardig, betrokken en bescheiden. Iemand die samen met Karmin voor mij de drempel tot beeldende kunst naar een menselijke maat bracht. Een unieke kwaliteit in de kunstwereld, waarvoor ik Emmo en Karmin zeer dankbaar ben.

What’s Up Magazine

Gerco de Ruijter Migrasi 2007

Gavelers veilt, maar van wie eigenlijk?

Twee weken terug viel de catalogus “wintersale MK-collectie” van Gavelers Auctioneers in de bus. Daarin staan alle te veilen werken afgebeeld.
Het is gek het vertrouwde huiskamerwerk van Emmo en Karmin in deze catalogus, alfabetisch verdeeld in kavelnummers en voorzien van start en richtprijzen terug te zien.

Zeker ook van hun vaste kunstenaars kochten ze in de loop der tijd werk aan. Uiteraard volgden ze de ontwikkelingen (in dit geval van heel dichtbij) waardoor ze uitstekende werken in hun collectie verwierven.

Ook van mij zit er werk in die verzameling. Een kleine zwart-wit foto uit mijn academie-tijd. Een van mijn eerste panorama’s op groot formaat.

Helaas is in het aanbod van het veilinghuis een groot aantal van mijn werken opgenomen waarvan ik zeker weet dat ze niet tot de collectie van MKgalerie behoren.
Werk uit stock wat retour zou moeten komen. Een ongesigneerd werk, een “dubbele” print, of werk wat terug is gekomen na een expositie in een Parijse galerie.

Ik heb de notaris én het veilinghuis daarvan op de hoogte gebracht.
En gesteund door de Stichting Pictoright hebben we geprobeerd hen met redelijke argumenten te overtuigen dat sommige werken onmogelijk door MKgalerie kunnen zijn aangekocht.

Zij redeneren echter steeds als volgt: als ik niet kan aantonen dat het werk mijn eigendom is dan behoort het tot de MK-collectie.
Maar, van werk wat ooit in consignatie is gegeven is nooit een administratie bijgehouden. Hoe kan ik aantonen dat een werk niet is aangekocht, door geen aankoopbon te laten zien?
Kortom: ik krijg geen poot aan de grond.

En op basis van redelijke argumenten valt blijkbaar zowel met de notaris als met het veilinghuis niet te praten.

De uiteindelijk conclusie moet zijn: veilinghuis Gavelers veilt dinsdag 6 december werk wat niet tot het rechtmatig eigendom van de nabestaanden behoort.